Styl Ludwika Filipa wziął nazwę od imienia ostatniego króla Francji z dynastii Burbonów. Księcia Orleańskiego wyniosła na tron rewolucja lipcowa 1830 roku, a obaliła lutowa 1848 roku. Ten okres, od rewolucji do rewolucji, zwykło się nazywać monarchią lipcową. Na wystrój ówczesnych wnętrz miał poważny wpływ romantyzm, dominujący wtedy w sztukach europejskich. Artyści i projektanci poszukiwali form uduchowionych, sentymentalnych, oddających uczuciowe rozterki bohaterów romantycznej literatury: Giaurów, Werterów, Kordianów. Najczęściej wracano po prostu do wzorów gotyckich, barokowych lub rokokowych. W istniejących już budynkach tworzono na przykład komnaty gotyckie, z wyeksponowanymi rycerskimi zbrojami i mieczami. Bardzo popularne były portrety przodków, którymi często obwieszano całe ściany.

Modne było wszystko co średniowieczne. Ale meblarstwo czerpiąc z tych historycznych wzorów, nie mogło zrezygnować z dbałości o wygodę użytkownika. Ważną klientelą stolarzy stało się zamożne mieszczaństwo, który oczekiwało już nie tylko efektownego wyglądu mebla, ale i najwyższego komfortu. W związku z rozwojem przemysłu, rolnictwa, rosnącą zamożnością Francuzów, rósł też popyt na wyroby do wyposażania wnętrz. Aby sprostać coraz większemu zapotrzebowaniu, rozpoczęła się produkcja zmechanizowana. W I połowie XIX w. meble nie były już wyłącznie dziełem stolarzy-artystów. Maszynowe, seryjne wytwarzanie niektórych elementów mebli pozwoliło na znaczne zwiększenie wydajności i obniżenie cen.

Styl Ludwika Filipa przejął wiele typów mebli wprost z XVIII wieku oraz z empiru i z okresu restauracji Bourbonów (1814-1830). Dotyczy to szczególnie mebli do siedzenia i wypoczynku. Krzesła, wygodne fotele-berżery, leżanki, szezlongi, kanapy, otomany są najbardziej znanymi wyrobami w tym stylu. Meble te mają masywną konstrukcję, ale wyglądają lekko i elegancko. Wspierają się na giętych kabriolowych nóżkach, często rzeźbionych oraz wyposażonych w kółka. Wiele z nich jest całkowicie tapicerowanych, pikowanych, zdobionych frędzlami. Na obicia stosuje się tkaninę w pasy lub kwiaty, z użyciem haftu oraz bogatej pasmanterii. Wprowadzenie sprężyn tapicerskich, wynalezionych w 1826 roku, zdecydowanie poprawiało komfort użytkowania tych mebli. Na wygodnych leżankach romantycznym damom łatwiej było przeżywać duchowe uniesienia, skoro mogły całkiem zapomnieć o tak przyziemnych odczuciach, jak ból w tylnej części ciała.

Stoły w stylu Ludwika Filipa mają najczęściej okrągłe lub owalne kształty. Wsparte są albo na pojedynczych masywnych trzonach rozwidlonych u dołu w trójnóg lub na nogach kabriolowych. W pierwszej połowie XIX wieku pojawia się masa różnych stolików funkcjonalnych, użytecznych w mieszczańskim domu: stoliki karciane, kawowe, do robótek ręcznych (tzw. niciaki z szufladą do przechowywania niezbędnych przyborów), stoliki nocne.

Szafy i szafki Ludwika Filipa są masywne, oparte na niskich toczonych nóżkach lub cokole, ale bywa, że i one mają krótkie kabriolowe nóżki. W XIX domach powszechnie używano kredensów, bufetów, witryn i bibliotek, komód i bieliźniarek, a także toaletek i komód łazienkowych.

Tak jak w okresach wcześniejszych ważną rolę w burżuazyjnych domach pełniły meble do prac biurowych. Biurka, sekretarzyki i sekretery wykonywano zwykle z mahoniu, sosny, orzecha lub dębu oklejanych fornirem o dekoracyjnym usłojeniu. Sekretery składały się zwykle z dwóch części: dolnej wyposażonej w szuflady i górnej zawierającej skrytki i szufladki. Czasem na górze znajdowała się witryna do przechowywania książek. Do pisania służył uchylny lub wysuwany blat. Biurka wykonywano albo na wzór stołów na wysokich kabriolowych nogach, z szufladami pod blatem, albo w formie masywnego blatu wspartego na szafkach z szufladami. Czasem stosowano nadstawki z półkami i szufladkami. Blaty biurek fornirowano, wykładano zielonym suknem lub skórą, ale bywało, że robiono je również z marmuru.

Do wyrobu mebli Ludwika Filipa, poza drewnem gatunków egzotycznych, jak mahoń i palisander, stosowano drewno
europejskie: orzech lub sosnę, czasem czereśnię, gruszę i buk, oklejane fornirem ze szlachetniejszych gatunków. Ozdobne motywy są nieliczne i raczej skromne, bardzo podobne do tych używanych w okresie restauracji Bourbonów, jak liście akantu, palmy, kwiaty, a także elementy typu: urny, maski lwów, rozety, łabędzie, chimery. Ciekawe efekty dekoracyjne osiągano również stosując na płycinach i blatach wzorzyste forniry. Blaty stołów i komód często wykładano marmurem.

Styl Ludwika Filipa nie należy do szczególnie oryginalnych, jest raczej nieco zmodernizowaną i uproszczoną wersją mebli rokoko, taką która lepiej nadaje się do produkcji seryjnej. Nieprzypadkowo w Polsce nazwę Ludwika Filipa stosuje się do wszystkich mebli z połowy XIX wieku, nawiązujących do rokokowego stylu Ludwika XV. Chociaż trzeba pamiętać, że w niektórych wyrobach z tego okresu pojawiają się również wyraźne nawiązania do gotyku, wczesnego baroku czy klasycyzmu. Z czasem meblarze zaczynają mieszać te style i są to już początki eklektyzmu, który zapanuje w 2 poł. XIX wieku.

Typowe przykłady mebli w stylu Ludwika Filipa to fotele typu gondola i wolter, krzesło „ropucha” (całkowicie pokryte tkaniną), leżanka zwana meridienne, łóżko w kształcie łodzi, komoda do łazienki.

Ze względu na solidność wykonania i elegancki design wyroby w stylu Ludwika Filipa cieszą się nadal dużym zainteresowaniem klientów. Stąd można zaobserwować na rynku powrót do produkcji nowych wyrobów o cechach Ludwika Filipa, jak i do rzemieślniczego wykonywania kopii mebli pochodzących z połowy XIX wieku.