Dopóki nasi przodkowie biegali po stepie w poszukiwaniu pożywienia, nie potrzebowali mebli. Do siedzenia wystarczały im kamienie lub pnie drzew. Spali na gołej ziemi lub skórach dzikich zwierząt.

Sytuacja zmieniła się kiedy homo sapiens postanowił skończyć z ciągłymi wędrówkami i osiąść gdzieś na stałe. Wtedy dopiero zaczyna doceniać własną wygodę.

Ok. 7000 lat p.n.e. na terenie dzisiejszej Turcji powstało jedno z pierwszych miast – Çatal Höyük. Szacuje się, że  zamieszkiwało je do 10 tysięcy ludzi, którzy zajmowali się rolnictwem oraz hodowlą zwierząt. Budowali dwupiętrowe domy z kamienia oraz z cegły wypalanej na słońcu.

W Çatal Höyük w latach 50-tych XX wieku znaleziono wiele oryginalnych elementów wyposażenia neolitycznych wnętrz.

Najstarszym znanym nam meblem jest prawdopodobnie tron bogini-matki z Catalhoyuk (ok. 5500 r. p.n.e.). Trudno dziś z całą pewnością stwierdzić czy jest to wyłącznie kreacja artysty rzeźbiarza, czy też przedstawienie autentycznego mebla. W każdym razie rzeźbę z Catalhoyuk można uznać za prototyp królewskiego tronu, wykonywanego przez następne tysiąclecia. Podobne cechy mają trony zarówno egipskich faraonów, jak i wielu monarchów nowożytnych.

 

 

 

 

Od czasów neolitu przetrwało wiele oryginalnych mebli kamiennych. W XIX wieku na wyspie w archipelagu Orkadów u wybrzeży Szkocji odnaleziono całe miasteczko, pochodzące z ok. 3000 r. p.n.e.

Domy neolityczne w Scara Brae były wyposażone w kamienne szafki, łóżka, krzesła i kredensy. Komfort wypoczynku zapewniały mieszkańcom materace wykonane z wrzosu lub słomy oraz koce ze skór.